ममतेच्या पंखाखाली
घरातील सर्व निर्जीव वस्तू गपचूप आपापल्या भूमिका बजावत आहेत. वाक्य न मिळालेल्या अभिनेत्याप्रमाणे त्यांचा उत्साह सुद्धा आटला आहे. वाऱ्याने चेतवल्यामुळे खिडकीचा परदा अधिकची हालचाल करत आहे. सूर्याच्या प्रकाशासोबत तह करून स्वतःच्या रंगाचा प्रकाश त्याने संपूर्ण खोलीत पसरवला आहे. अशी हि सुस्तावलेली सकाळ थेट सूर्य पाहिल्याशिवाय आळस हि देणार नव्हती.
स्वयंपाकगृहातील कामे आटपून विक्रमची आई विक्रमच्या मागे काहीतरी काम घेऊन बसली. विक्रम हळू हळू डोळे उघडतो, सूर्यप्रकाशाच्या आलिंगणाने त्याचे शरीर उबदार झाले असते. सूर्य आता बऱ्यापैकी वर गेला आहे; डोळ्यासमोर आहे निळे अवकाश त्यात एकमेकांशी गप्पा मारण्यासाठी आलेले ढग. विक्रमला या दृश्याचा मोह आवरत नाही. तो स्वतःचे पंख खोलून खिडकी बाहेर झेप घेतो आणि वर वर ढगांच्या दिशेने उडू लागतो. गार वारा त्याच्या कानाजवळून जाताना त्याला गुदगुल्या करत होता. त्याने घातलेल्या पॅन्ट चे टोक आत गुढग्या खालचे पाय नसल्याने नुसतेच फडफडत होते. पंखांच्या बळावर विक्रमने वेग धरला होता. आता तो ढगांच्या वर आला होता, विविध विषयांची पुस्तके खगाप्रमाणे थवा करून उडत होती. ढगांच्या एका टेकडीवर एक तलाव होते. खूप मोठे. त्यावरून उडताना स्वतःचे प्रतिबिंब पाहताना त्याला फार गम्मत वाटली, पाण्यात एक गरुड पोहतोय असे त्याला वाटले पण लग्गेच कळाले कि हे तर माझेच माझ्या पंखांसोबतचे प्रतिबिंब आहे. पुढे एक चमचमती वाटिका दिसली ज्यात कोणत्याही रोपाला, त्याच्या फुलाला रंग नव्हता ते पारदर्शक होते पण सूर्यप्रकाश त्यामधून जाता ठिकठिकाणी सप्तरंगाचे सडे पसरले होते. पिंजलेल्या कापसासारखे श्वेत मुलायम ढग पंख फडफडता दूर होत ,अशा ढगात आर पार विहार करण्यात त्याला फार मजा वाटत होती, एकदा त्या सफेद ढगात शिरलो कि कुठून आणि केव्हा बाहेर निघणार हे त्याला माहित नव्हते यातच त्या खेळाची गम्मत होती.
यासाठीचे सारे प्रयत्न आई घेणार. ते पंख वीणून विक्रमला देणार.
No comments:
Post a Comment