अनेकदा आपण कोणासाठीतरी जगत असतो. आपले वागणे, बोलणे एकूणच वर्तन हे परिस्थिती नुसार आपल्या कडून रचले गेलेले असते. अशा रचलेल्या स्वतःच्या व्यक्तिमत्वाचे पालन आपण लागोपाठ करतो आणि ते रचलेले व्यक्तिमत्व हिच आपली ओळख बनून जाते.
इतरांसाठी तसेच आपल्यासाठी सुद्धा...
आणि ती ओळख आपण नकळत फार अभिमानाने मिरवतो सुद्धा.
यावर आधारित एक कविता लिहिण्याचा प्रयत्न केला आहे. वाचून तुमचे मत जरूर कळवा.
-अंधार मी आहे
श्रेष्ठ मी उत्कृष्ठ मी
महान मी आहे
सूर्यप्रकाशात फिरणारा
अंधार मी आहे
पूज्य मी सर्वत्र सदा
सम्राट मी आहे
यशोद्यानी जायची
वाट मी आहे
माझ्या पायी सृष्टी सारी
सारा जहान आहे
सूर्यप्रकाशात फिरणारा
अंधार मी आहे
माझी दृष्टी माझी बुद्धी
माझा हा संसार आहे
काळालाही चाल कळेना
मी गतिमान आहे
विश्रांती मी घेतली
धाव माझी रोखून
भेटलेलो मी स्वतःला
एकदा चुकून
डोळ्यात पाहिले मी
खंत एक आहे
सूर्यप्रकाशात फिरणारा
अंधार मी आहे
- प्रथमेश मेढेकर
